Wartość kursu zamknięcia (CLV) wyjaśniona, na prawdziwych liczbach

Wartość kursu zamknięcia, zwykle skracana do CLV, to najczęstsza odpowiedź na pytanie „skąd mam wiedzieć, czy naprawdę jestem w tym dobry, czy tylko mam szczęście?". Jest też prawie wszędzie tłumaczona źle, zwykle przez kogoś, kto chce ci coś sprzedać. Więc oto wersja bez owijania, a po niej nasze własne liczby, łącznie z tymi, w których wypadamy słabo.

Co naprawdę znaczy wartość kursu zamknięcia

Kurs bukmachera zmienia się między momentem otwarcia a rozpoczęciem wydarzenia. Ostatni kurs, ten dostępny tuż przed pierwszym gwizdkiem, nazywa się kursem zamknięcia. To ostatnie słowo rynku: po tym, jak wszyscy obstawili, po wyjściu informacji o składach, po tym, jak weszły pieniądze zawodowców.

Wartość kursu zamknięcia to różnica między kursem, który wziąłeś, a tym kursem końcowym. Jeśli obstawiłeś drużynę po 2,10, a zamknęła się na 1,90, dostałeś lepszy kurs niż ostateczny werdykt rynku. To dodatnie CLV. Jeśli wziąłeś 1,90, a zamknęło się na 2,10, rynek odjechał ci, i to jest ujemne CLV.

Co kluczowe, nie ma to nic wspólnego z tym, czy zakład wygrał.

Jak to policzyć

Obstawione po 2,00, zamknięte na 1,80: (2,00 / 1,80 - 1) x 100 = +11.1%.
Obstawione po 1,80, zamknięte na 2,00: (1,80 / 2,00 - 1) x 100 = -10.0%.

Zwykle śledzi się dwie rzeczy: odsetek zakładów, które pobiły kurs zamknięcia, oraz mediana CLV ze wszystkich. Pierwsza mówi, jak często jesteś przed rynkiem. Druga mówi, o ile, bez jednego dziwnego wyniku wykrzywiającego obraz, co robiłaby średnia.

Dlaczego to ważniejsze niż twoja skuteczność

Skuteczność z pięćdziesięciu zakładów nie mówi prawie nic. Wariancja w zakładach jest brutalna, a przegrywające podejście potrafi wyglądać świetnie przez wiele miesięcy. CLV to przecina, bo mierzy decyzję, a nie wynik.

To także powód, dla którego poważni bukmacherzy ograniczają konta, które biją kurs zamknięcia. Nie śledzą twojego zysku. Śledzą, czy jesteś przed ich własną linią, bo to przewiduje twój przyszły zysk lepiej niż zysk dotychczasowy.

Nasze własne liczby, w tym te, które podważają całą tezę

Większość tekstów na ten temat kończy się, zanim pokaże cokolwiek prawdziwego. Oto nasze. Podstawa to każdy rozliczony zakład, który opublikowaliśmy, 310 sztuk, rozbity na rynki, a nie zsumowany, bo różne rynki mają różną marżę i mieszanie ich ukrywa całą historię. Zysk (yield) liczymy od sumy postawionych jednostek.

Pierwszy i ostatni wiersz trzeba czytać razem, bo to jest sedno tego tekstu. Nasz najlepszy rynek pod względem kursu zamknięcia, wynik meczu, gdzie pobijamy zamknięcie prawie dwa razy na trzy, przyniósł stratę. Nasz najgorszy, totale ze zmienną linią, gdzie pobijamy zamknięcie ledwie w jednej trzeciej przypadków, jest najbardziej dochodową rzeczą, jaką prowadzimy.

Na naszej próbie wartość kursu zamknięcia nie przewidziała zysku. Pokazała w złą stronę, i to w obie strony naraz.

Środkowe wiersze pogarszają sprawę, a nie poprawiają. Totale powyżej i poniżej 2,5 w piłce dały najbardziej przeciętne liczby na całej stronie: połowa zakładów pobiła zamknięcie, mediana ledwie nad zerem, nic ciekawego. Ten sam rynek stracił ćwierć wszystkiego, co na nim postawiliśmy, i jako jedyny został przez nas wyłączony. Metryka nigdy go nie zgłosiła. Zrobiły to wyniki, po sześćdziesięciu dniach.

Trzy powody, żeby nie czytać tego zbyt dosłownie

Wolimy sami podważyć własny nagłówek, niż żeby zrobił to czytelnik.

1. Sprzeczność jest najostrzejsza tam, gdzie próba jest najcieńsza. Wynik meczu to 24 rozliczone zakłady. Przy 24 zakładach nie da się odróżnić prawdziwego efektu od źle upadającej monety. Nic w tym wierszu nie jest dowiedzione i nie twierdzimy, że jest.
2. Nasz kurs zamknięcia nie jest kursem ostrym. Zbieramy go od popularnego bukmachera krótko przed startem, a nie z najostrzejszej księgi. Pobicie ostatniego kursu miękkiej księgi to słabsze twierdzenie niż pobicie ostrej, i cała tabela to po sobie dziedziczy.
3. Pokrycie nie jest równomierne i jest najgorsze dokładnie tam, gdzie liczba wygląda najgorzej. To zasługuje na osobny akapit.

Przy totalach ze zmienną linią zapisujemy kurs zamknięcia tylko wtedy, gdy bukmacher zamyka na tej samej liczbie, na której obstawiliśmy. Jeśli wzięliśmy poniżej 7,5, a zamknęło się na poniżej 8,0, to są dwa różne zakłady, więc nie zapisujemy nic, zamiast porównywać dwie różne rzeczy. Efekt widać w kolumnie pokrycia: 64% dla tego rynku wobec 97% dla moneyline, gdzie linia nie ma jak się ruszyć, bo jej nie ma.

Czyli te 38% nie jest zdaniem o totalach ze zmienną linią. Jest zdaniem o tym ich podzbiorze, w którym rynek nie ruszył liczby, a przypadki, w których rynek nie zgadzał się z nami najmocniej, to dokładnie te, których w tym podzbiorze najpewniej brakuje. Przefiltrowana próba nie jest próbą reprezentatywną i wolimy to powiedzieć głośno, niż pozwolić, żeby groźnie wyglądająca liczba robiła robotę, na którą nie zasłużyła.

Czyli metryka jest bezużyteczna

Nie, i nie zamierzamy przestać jej śledzić. Ale warto powiedzieć wprost, czym ona jest. Pobicie zamknięcia mierzy, czy dostaliśmy lepszy kurs niż ostatnie słowo jednej konkretnej księgi. To jest przybliżenie tego, czy wiedzieliśmy coś, czego rynek jeszcze nie wycenił, a to z kolei jest przybliżeniem przyszłego zysku. Dwa przybliżenia głębokości, u miękkiego bukmachera, na linii, która potrafi ruszyć się pod nogami, zostawiają sporo miejsca na to, żeby pomiar odpłynął od rzeczy, którą ma mierzyć.

Użyteczne ujęcie, przy którym zostaliśmy: kurs zamknięcia to sygnał szybki, a wyniki to sygnał wolny. Gdy sygnał szybki i wolny się zgadzają, czegoś się dowiedzieliśmy. Gdy się nie zgadzają, jak u nas, uczciwe stanowisko brzmi: jeszcze nie wiadomo, i prowadzi się oba dalej, zamiast po cichu przyjąć ten, który akurat lepiej wypada.

Jak to wykorzystać u siebie

1. Zapisz kurs, który wziąłeś, ze znacznikiem czasu. Bez tego reszta jest niemożliwa. Większość ludzi odkrywa tę metrykę dopiero po utracie danych, których do niej potrzebowała.
2. Zapisz kurs zamknięcia dla tego samego wyboru u tego samego bukmachera.
3. Na każdym rynku z ruchomą linią zapisuj też linię i porównuj tylko to samo z tym samym. Ten krok pomija prawie każdy, a pominięcie go po cichu zamienia liczbę w szum. Jeśli nie da się dopasować linii, nie zapisuj nic i licz, jak często tak wychodzi.
4. Traktuj pokrycie jako wynik, a nie szczegół techniczny. Odsetek zakładów, dla których udało się zebrać porównywalne zamknięcie, jest częścią rezultatu. Dlatego stoi w tabeli powyżej.
5. Rozdziel według typu rynku zanim wyciągniesz wnioski. Zsumowane liczby ukrywają dokładnie ten problem, którego szukasz.
6. Daj temu minimum pięćdziesiąt zakładów na rynek, zanim w cokolwiek uwierzysz, i nawet to traktuj jako wskazówkę, a nie dowód. Dwa z naszych czterech wierszy są poniżej tego progu i zaznaczamy to, zamiast podawać je jako ustalenia.

Co pomyliliśmy 4 września

Pierwsza wersja tego tekstu pokazała ten sam wiersz z totalami ze zmienną linią, nazwała go sygnałem, że coś w podejściu jest nie tak, i stwierdziła, że wyniki to potwierdziły. To ostatnie zdanie nie było prawdziwe. Wyniki mówiły wtedy coś odwrotnego i dziś mówią to wyraźniej, przy zysku +4,4% na 133 rozliczonych zakładach.

Wiemy chyba, jak do tego doszło, i jest to nudne, a nie złowrogie. Historia o metryce, która łapie problem wcześniej niż wyniki, to historia, którą opowiada w tej branży każdy, bo jest pochlebna. Mieliśmy wiersz pasujący do jej kształtu i napisaliśmy tę historię, nie sprawdzając kolumny zysku leżącej w tej samej bazie. Korekta wzięła się z przeliczenia własnych liczb w zupełnie innej sprawie i zauważenia, że przeczą opublikowanemu twierdzeniu.

To jest zarazem argument za trzymaniem publicznego rejestru, którego nie edytujemy po fakcie. Każdy rozliczony zakład tam jest, wygrane i przegrane, i to właśnie umożliwiło tę korektę oraz pozwala ją sprawdzić komuś, kto nie wierzy nam na słowo.